دیوان شمس - غزلیات

ما بار دیگر از تعلقاتِ قلب، استدلال‌های عقلی و دلبستگی‌های جانِ خویش فارغ شدیم؛ وقتی که محبوبِ حقیقی در جانِ ما تجلی کرد، ما از هستیِ خود برخاستیم و از خودِ محدودمان عبور کردیم.

از فنا و نیستیِ دروغین روی گرداندیم و به بقایِ حقیقیِ الهی رسیدیم؛ ما آن حقیقتی را که هیچ نشان و تعریفی ندارد یافتیم و از هر نشان و نامی عبور کردیم و رها شدیم.

ما با شورِ عشقِ خود، چنان انقلابی برپا کردیم که دریاها متلاطم شد و دودِ آهِ ما نُه آسمان را فرا گرفت؛ در واقع ما از محدودیت‌های زمان، زمین و آسمانِ مادی فراتر رفتیم.

آگاه باشید که مستانِ حقیقت آمدند، پس راه را برایشان باز کنید. البته تصحیح می‌کنم، گفتنِ «راه را باز کنید» اشتباه بود؛ چرا که ما حتی از خودِ راه و راهنمایانِ آن نیز عبور کرده‌ایم و به مقصد رسیده‌ایم.

آتشِ سوزانِ عشق از وجودِ جسمانیِ ما شعله‌ور شد؛ از درونِ ما ناله‌ای برخاست و ما آن‌چنان با آن ناله یکی شدیم که گویی خودِ آن فریاد گشتیم.

باید کم‌سخن باشیم و اگر هم حرفی می‌زنیم، طوری باشد که کمتر کسی از رازِ آن باخبر شود. باده‌یِ معرفت را بیشتر بنوشان که ما با کسانی همراه و هم‌نشین شده‌ایم که اهلِ رازداری و سکوت هستند.

عالمِ هستی و تعلقات، کارِ مردمانِ عام (زن‌صفتان در عرفان) است، اما کارِ مردانِ راهِ حقیقت، نیستی و رهایی از «من» است. سپاس که ما در این وادیِ نیستی، به مقامِ پهلوانی و سربلندی رسیدیم.