دیوان شمس - غزلیات

زمانی که چهره‌ی همچون صبحِ تو را دیدم، بلافاصله بیدار و هشیار شدم. اکنون با چنان شوق و شوری به کارِ عشق مشغولم که دیگر نیازی به نغمه‌خوانیِ مطرب نیست تا مرا به حرکت وادارد.

همانند سایه‌ای که دائم گرداگرد نور خورشید می‌چرخد، من نیز همواره در طوافِ نورِ تو هستم. گاهی در برابر تو سر به سجده می‌گذارم و گاهی در وضعیتی که سر بر زمین و پا بر هواست، به نشانه‌ی تسلیمِ محض ایستاده‌ام.

من در برابر نورِ وجود تو، همچون سایه‌ای هستم که گاه بلند و گاه کوتاه می‌شود. تا زمانی که منیت و خودخواهی در وجودم باقی است، مانند فرعونِ مغرور هستم و هنوز به آن مقامِ رهایی‌یافته (موسی) نرسیده‌ام.

من در دستان قدرتِ خداوند، همچون قلمی میان دو انگشت او هستم. اراده‌ی من از آنِ اوست؛ گاهی برای او مانند عصای موسی عمل می‌کنم (که ابزار هدایت است) و گاهی برای دشمنان او همچون اژدها ظاهر می‌شوم.

عشق نیازی به تفکر و استدلال ندارد، چرا که اندیشه همانند عصای دستِ نابیناست. عقل چون کور است، به عصا (اندیشه) نیاز دارد؛ در واقع، اتکای عقل به عصا، نشانه‌ی نابینایی اوست.

روح من هر لحظه از فراق ناله می‌کند و چشم‌به‌راهِ اشاره‌ی توست. او بر سرِ راهِ وصال ایستاده و تنها منتظر یک «آری» یا اجازه‌ی توست تا آرام گیرد.

از آنجا که من متعلق به این جهانِ مادی نیستم، در اینجا غریبه‌ای بیش نیستم. همین بی‌قراری و ناآرامیِ من در این دنیا، دلیلِ قاطعی است بر اینکه اصل و ریشه‌ی من از سرزمینی دیگر (عالم معنا) است.