دیوان شمس - غزلیات

چه روز فرخنده‌ای است آن روز که ما محبوب را به ضیافتِ جان دعوت کنیم و چشمانمان را با تماشای چهره‌ی زیباش، به نگارخانه‌ای از زیبایی‌ها بدل سازیم.

اگر از آتشِ دوری و هجرانِ او دردی در وجودمان باقی مانده باشد، ما آن درد را با تماشای چهره‌ی تابناک و خورشیدگونه‌اش درمان می‌کنیم.

هنگامی که او موهای خوش‌بو و معطرش را به دستِ ما می‌سپارد، در برابرِ این لطفِ بزرگ، جان سپردن در راهِ او کاری بسیار کوچک و ناچیز است.

آن طره‌ی گیسویِ او که در اثرِ نسیمِ عشق به حرکت در می‌آید، چنان دلفریب است که ما مشتاقیم دلِ خود را در میانِ آن پیچ و تاب‌ها گرفتار کنیم.

او مختار است که هرگونه رنج و عذابی را بر جانِ ما روا دارد؛ ما در برابرِ خواستِ او هیچ اراده‌ای نداریم و دقیقاً همان کاری را می‌کنیم که او فرمان می‌دهد.

ما نه تنها این کار، بلکه صدها خدمتِ دیگر نیز برای او انجام می‌دهیم و انجامِ این فرامین برای ما نه مایه رنج، بلکه عینِ لطف و افتخار است؛ چرا که خدمت کردن به چنین پادشاهِ بلندمرتبه‌ای وظیفه‌ی ماست.

پرتوِ مهربانیِ او بر خاکِ وجودِ ما تابیده است؛ همین تابشِ نور است که باعث می‌شود ذراتِ وجودِ ما در برابرِ او به رقص و پایکوبی درآیند.

ما به کمکِ نورِ او، تیرگی‌های درونی‌مان را روشن می‌سازیم و چشمانِ کم‌سو و خیره‌ی خود را با تماشای رخسارِ او بینا و تابان می‌کنیم.

جسمِ ما که همچون چوبی خشک و بی‌جان است، در دستانِ مسیحاییِ عشقِ او به معجزه‌ای عظیم (همچون عصای موسی که اژدها شد) بدل می‌شود.

اگر جهانیان از تحولِ وجودیِ ما در شگفت بمانند، حق دارند؛ چرا که ما توانسته‌ایم نفسِ فرعون‌خویِ خود را به حقیقتی موسایی تبدیل کنیم.

ما تنها نیمی از اسرارِ این عشق را بر زبان آوردیم، زیرا نیمه‌ی دیگر برای کسانی است که خود در این مسیر، راهی می‌پویند؛ شاید هم آن نیمه‌ی دیگر را برای روزهای خلوت و پنهانی نگاه داریم.