دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که تمام دوستان و همراهانِ ظاهری از کنار ما رفتند و تنها شدیم، ما نیز به ناچار آن کسی را که همدم و پناهگاهِ بی‌کسان و تنها‌ماندگان است، لحظه‌به‌لحظه صدا می‌زدیم.

همه دوستان مانند یک خیالِ زودگذر از پیش چشمان ما محو شدند، اما ما تصویر و خیالِ یارِ حقیقی خود را در ذهن و دل خویش زنده نگه داشتیم و گویی او را در برابر خود نشاندیم.

زمانی را صرفِ تازه کردنِ جان در جویبارِ محبت او کردیم و لحظاتی دیگر را با بهره‌مندی از ثمراتِ وجود و معارفِ الهی او سپری نمودیم.

لحظاتی بود که او بر جانِ ما لطف و برکاتِ فراوان نثار می‌کرد، و لحظات دیگری هم بود که ما باید از این شیرینیِ حضور، مگسانِ مزاحم یعنی دلبستگی‌های پست یا وسوسه‌ها را دور می‌کردیم.

هنگامی که یاد و خیالِ آن محبوب در دلم جان گرفت، پاسدارِ حریمِ وجودش شدم؛ اما وقتی آن حالتِ معنوی از دست رفت، در حیرت و درماندگیِ فراق گرفتار شدم.