دیوان شمس - غزلیات

ما سفر خود را آغاز کردیم و سرانجام با شتاب به سوی رود بزرگ (جیحون) تاختیم؛ در این مسیر چنان چابک و با قدرت حرکت کردیم که گویی جهانی را زیر و رو کردیم و از دایره قید و بندهای دنیا بیرون جستیم.

از آنجا که مرکبِ ما در این راه، نیروی عشقِ الهی بود که از عرش ریشه داشت، گویی دایره‌ای دورِ فلک کشیدیم و با قدرت به سوی آسمان‌ها و عالم بالا پرواز کردیم.

ما جهان را همچون ذراتِ غبارِ در آفتاب، ناچیز و درهم‌ریخته دانستیم و از میان آن گذشتیم تا سرانجام به حضورِ آن پادشاهی برسیم که از چون و چرا و صفاتِ بشری فراتر است.

در این مسیرِ رسیدن به حق، عقلِ استدلالی، تخیل و فهمِ انسانی را به کلی کنار گذاشتیم؛ چرا که ما از مرزهای شش‌گانه فضا و محدودیت‌های جسمانیِ انسان فراتر رفته بودیم.

وقتی که ما در سینه‌ی عاشقانِ حقیقت، به مرتبه‌ی لیلی (محبوب) رسیدیم، مرکبِ وجودمان سرکش شد و چنان پرشور گشتیم که از حد و مرزِ جنونِ معمولی نیز فراتر رفتیم.

وقتی نفسِ ما همچون قارون (نماد ثروت و غرور) در خاکِ تواضع و فنا دفن شد، ما مردانه به سوی آن گنجِ معنوی و حقیقیِ ابدی تاختیم که قارون هرگز به آن دست نیافت.

دشت و صحرای وجود، اگر ذره‌ای از نوری را که ما در این مسیرِ سلوک از خود ساطع کردیم دریافت کند، زنده می‌شود و به شور و نشاط می‌آید.

ما بسیاری از پوسته‌ها و ظواهرِ فریبنده را همچون صدفی که باید شکسته شود تا مرواریدش پیدا شود، درهم کوبیدیم تا سرانجام به آن گنج‌های پنهان و حقیقتِ ناب دست یافتیم.

ما در بیشه‌ی شیرِ وجود (مقامِ شجاعتِ جان)، همیشه پروانه‌وار گردِ شمعِ وجودِ شمس تبریزی سوخته‌ایم؛ گمان مبر که این پروانه‌گی و عاشقی را تازه شروع کرده‌ایم، این راه و رسمِ همیشگیِ ما بوده است.