دیوان شمس - غزلیات

اگر تو با من بدرفتاری می‌کنی، من آن را با دیدی مثبت می‌نگرم و بر آن نامِ خیر می‌نهم. من در وادی عشق آن‌قدر با تجربه و پخته شده‌ام که این سرزنش‌ها و ننگ‌هایِ ظاهری را آگاهانه می‌پذیرم و بر دوش می‌کشم.

این بدنامی و سرزنشی که به خاطر عشق نصیبم می‌شود، از تمامِ فخر و مباهات‌های جهان ارزشمندتر است. من این ننگِ مقدسِ عاشقانه را با هیچ‌کدام از خوشی‌ها و عشرت‌های بی‌پایانِ دنیوی عوض نمی‌کنم.

وقتی علم و دانش همچون چادری مرا در بر می‌گیرد و حمایت می‌کند، آن را ارج می‌نهم؛ اما چنان در دریایِ عشق غرق شده‌ام که آموزش‌هایِ مقدماتی و قواعدِ خشکِ علمی (ابجد) در برابر آن ناچیز است و آن‌ها را به هیچ می‌انگارم.

هنگامی که عشق، آن تاجِ طلاییِ عزت و بزرگی را بر سر من می‌گذارد، چنان جایگاه رفیعی می‌یابم که گویی تخت پادشاهیِ خود را بر فرازِ ستارگانِ بلندِ آسمان (فرقد) بنا کرده‌ام.

زمانی که وجودِ فردی و منیّتِ من در دریایِ حیاتِ جاویدانِ الهی محو و پنهان می‌شود، آینه وجود خود را در برابر حقیقتِ مطلق و سیمایِ نورانیِ انسانِ کامل (احمد) قرار می‌دهم تا با او یکی شوم.

بدان که وقتی نامِ شمس‌الدین تبریزی را بر روی کاغذ می‌نویسم، چنان لذت و شیرینیِ یادِ او بر جانم می‌نشیند که گویی کاغذ زیرِ قلمِ من به قند و شکر تبدیل شده است.