دیوان شمس - غزلیات

آیا مگر تو نبودی که با خود عهد کردی در برابرِ ستم‌هایِ آن محبوبِ ستمگر، دلسرد نشوی و نشکنی؟ آیا مگر تو نبودی که وعده دادی برایِ عشقِ او، تمامِ نظمِ عالم را برهم بزنی؟

آیا تو نبودی که دستِ او را گرفتی و در خلوتی دونفره پیمان بستی که در راهِ رسیدن به جان و دلِ او، از جان و دلِ خود بگذری و دست بشویی؟

ای که نورِ چشمِ منی، مرا از خود دور مپندار. چشم به آسمان و مراتبِ بالا بدوز؛ چرا که من از پنجرهٔ عالمِ معنا به تو نگاه می‌کنم.

ای که سرچشمهٔ تمامِ شادی‌ها و عیسیِ مسیحِ این روزگار تویی (که جانِ مرده را زنده می‌کنی)، سر از این پنجرهٔ آسمانی بیرون آور، اگرچه من در برابرِ عظمتِ تو همچون سوزنی باریک و کوچک هستم.

عشق در روزِ رستاخیزِ خود، آتش و دودی به پا می‌کند؛ تو تجلیِ نورِ آن آتشِ وجودی و من همچون دودی هستم که در پیِ آن آتش روان است.

تا زمانی که چهرهٔ چون گلزارِ آن معشوق را که صد نوبهار در آن نهفته است نبینم، دلم از دوری همچون لاله سیاه و داغدار است و مانندِ گلِ سوسن با صد زبان از اشتیاق و دردِ هجران شکایت می‌کنم.

ای شاهِ شمسِ تبریزی، من در عاشقی به کمال رسیده‌ام و در راهِ تو به آخرِ خط رسیده‌ام. در محفلِ بزمِ تو همچون موم نرم و تسلیمم، اما در روزِ نبرد و سختی، همچون آهن سخت و استوارم.