دیوان شمس - غزلیات

اکنون زمان آن رسیده است که تمام عهد و پیمان‌هایی را که با خود یا مردم بسته‌ام، زیر پا بگذارم، قید و بندهای دست‌وپایم را پاره کنم و توصیه‌ها و پندهای بازدارنده را نادیده بگیرم.

من بندهای سرنوشتِ ناخوشایند و ناموافق را بند به بند باز می‌کنم و همچون شمشیرِ تیز مرگ که همه پیوندها را قطع می‌کند، تمام دلبستگی‌های خود را از بین می‌برم.

پنبه‌ای از بی‌خیالی و رهایی نسبت به دنیا در گوش دل خود می‌گذارم تا دیگر هیچ اندرز و مصلحت‌اندیشی را نشنوم و با بی‌توجهی به وسوسه‌های صبر و احتیاط، بندهای تعلق را بگسلم.

مهر و مومِ قفلِ خودخواهی را برمی‌دارم و به خانه شیرینی‌ها (مقامِ قدسی عشق) وارد می‌شوم تا از شاخه‌ای از آن شکرِ الهی، بهره‌مند شوم و این قندها و لذت‌های معنوی را بچشم.

تا چه زمانی می‌خواهم اسیرِ پرسش‌های «چند و چون» (عقلانیتِ محدود) باشم؟ شرم بر من باد اگر هنوز در بندِ این‌گونه اندیشه‌ها باشم. باید از این مرحله فراتر بروم تا بتوانم قید و بندهای کمیّت و عدد را در هم شکنم.