دیوان شمس - غزلیات

چون از مرتبه ظاهر و جسمانی پا فراتر نهادم و به درجه‌ای رفیع چون خورشید و ستارگان رسیدم، مشتاقم که در دریای بی‌کرانِ معانی، باز هم عمیق‌تر و پیش‌تر بروم.

در عالمِ معنا غرق شده‌ام و چنان حلاوتی در آن یافته‌ام که دیگر به هیچ وجه به عالمِ ظاهر و جسم بازنمی‌گردم و به آن نگاه هم نمی‌کنم.

در عالمِ معنا ذوب می‌شوم تا به وحدت با او برسم؛ چرا که حقیقتِ معنا مانند آب است و من در آن، همچون شکری هستم که در آب حل می‌شود.

هیچ‌کس نیست که جانِ حقیقیِ خود را فدای زندگیِ جسمانی‌اش کند؛ من نیز به همین دلیل، چنان غرقِ در معنا هستم که دیگر به یادِ صورت و تنِ خود نیستم.

من در باغِ روحانیت در کنارِ بندگانِ خاصِ خدا قدم می‌زنم و همچون گلی لطیف و نیلوفری تازه در این فضای معنوی خرامان هستم.

من کشتیِ تن و خودخواهیِ خود را در این دریا تکه‌تکه می‌کنم؛ من هم کسی هستم که این کشتی را می‌شکند و هم لنگری هستم که مرا در این حالتِ فنا ثابت نگه می‌دارد.

و اگر من در این مسیرِ دشوار، از روی سستیِ دل و ضعف، تعلل کنم، آتشِ قهر و امتحانِ الهی به سرعت از درونِ دریای جانم زبانه می‌کشد.

من در میانِ آتشِ آزمون‌های الهی همچون زر، خندان و شادمانم؛ زیرا می‌دانم که اگر از این آتش بیرون بیایم، همچون طلایی که سرد شده، جلای خود را از دست می‌دهم.

من همچون ماری که با افسونِ مارگیر رام می‌شود، سرِ تسلیم بر خطِ فرمانِ او نهادم؛ حالا باید ببینم که از این سرنوشت و فرمانی که بر سرم نوشته شده، چه نتیجه‌ای حاصل می‌شود.

من از عالمِ صورت و ظاهر سیر شدم و به سوی صفاتِ الهی حرکت کردم؛ اکنون هر یک از این صفاتِ عالی، مرا به درونِ دریای سبز و بی‌کرانِ حقیقتِ الهی فرا می‌خوانند.

به لطفِ شمسِ تبریزی، من همچون اسکندر پادشاهی و سلطنتی عظیم به دست آورده‌ام و لاجرم، فرمانده و سرلشکرِ این سپاهیانِ معنا هستم.