دیوان شمس - غزلیات

با وعده‌های فریبنده سعی داری مرا گول بزنی که به تو وفادارم؛ دست از این کار بردار، من آن‌قدر ساده‌لوح و روستایی نیستم که اسیرِ این نیرنگ‌ها شوم.

زمانی که با خنجرِ قهر، رشته‌ی پیوندِ عاشقان را تکه‌تکه کردی و جدایی افکندی، چگونه می‌توانی به من بگویی که درگیرِ رنجِ هجران و جدایی نیستم؟

من در میانِ مدعیانِ عاشقی، همچون کوهی از آهن استوارم و با وزشِ هر بادِ مخالف یا تغییرِ احوال، دچارِ تزلزل نمی‌شوم؛ چرا که انسانی هوس‌باز و بی‌ثبات نیستم.

من مانند آب و روغن که هرگز با هم ترکیب نمی‌شوند، با دیگران و اهلِ دنیا هم‌رنگ نمی‌شوم؛ زیرا من جانی غریب و دورافتاده از وطنِ اصلی (عالمِ معنا) هستم و به این سرایِ خاکی تعلق ندارم.

ای کسی که در اندیشه‌یِ این هستی که «چه کنم و چگونه کارها را سامان دهم»، خودت قضاوت کن؛ مگر من کدخدایِ عالم و مسئولِ چرخه‌ی روزگارم؟ من خدا نیستم که نگرانِ اداره‌ی امور باشم.

من از چگونگیِ انجامِ کارها یا اینکه دریا مرا به کجا می‌برد، سخنی نمی‌گویم؛ من غرق در دریایِ حقیقت شده‌ام و دیگر دغدغه‌یِ سقایی و آب‌رسانی به دیگران (تدبیرِ جزئی) را ندارم.

تمامِ دغدغه‌ی من این است که او (معشوق) حجابِ خود را کنار بزند و جمالش را نشان دهد؛ من نه در بندِ خودخواهی هستم و نه به دنبالِ خودنمایی و شهرت‌طلبی میانِ مردمم.