دیوان شمس - غزلیات

من خود را همچون خارِ پست و بی‌مقدار دیدم، پس به سوی گلِ زیبا و خوشبو پناه بردم؛ خود را مانند سرکه‌ی تند و ناگوار دیدم و آن را در شکرِ شیرین مخلوط کردم تا اصلاح شود.

من ظرفی بودم که از زهرِ گناه یا ناخوشی‌ها پر شده بود، پس به سوی تریاق (پادزهر) که همان عشق یا پیر است شتافتم؛ من جامِ ته‌مانده‌ی ناپاکی بودم که آن را در آبِ حیات و جویبارِ ابدیت ریختم تا پاک و جاودانه شوم.

چشمانم پر از درد و رنجِ دوری بود، پس برای درمان به عیسی (نماد شفاگر روح) چنگ زدم؛ خود را خام و نپخته دیدم، به همین دلیل به کسی که پخته و کمال‌یافته بود، تکیه کردم تا به کمال برسم.

خاکِ کوی عشق را برای چشمانِ جانم، سرمه‌ای شفابخش یافتم که بصیرت‌بخش است؛ من خود به لطافت و ظرافتِ شعر تبدیل شدم و این سرمه را به دقّت برای چشمانِ روحم می‌آراستم.

عشق به من می‌گوید که راست می‌گویی و در مسیر درستی هستی، اما این تحول را از خودت مپندار و به خودت نسبت نده؛ چرا که من همچون باد هستم و تو مانند آتش، و این من بودم که تو را شعله‌ور کردم و به حرکت درآوردم.