دیوان شمس - غزلیات

ما کسانی هستیم که گرفتارِ عشقیم، از خود بی‌خریم و فقیرِ درگاهِ الهی؛ وجودِ ما به‌گونه‌ای است که تمامیِ مراحلِ عمر یعنی کودکی، جوانی و پیری را هم‌زمان در خود جمع کرده‌ایم و محدود به زمان نیستیم.

ما همچون چوب و کبریتی خشک و آماده هستیم که به محضِ تماس با آتشِ عشق، شعله‌ور می‌شویم و این حرارت را می‌پذیریم.

ما از شعله‌ی عشق می‌درخشیم و نورانی می‌شویم، اما برخلافِ هر چیزِ دیگری که در آتش می‌سوزد و نابود می‌شود، ما با این آتشِ عشق نه تنها نمی‌میریم، بلکه حیاتِ جاودان می‌یابیم.

ما همچون شیر، سختی‌های بزرگ را تاب می‌آوریم و از عمقِ جان رنج می‌کشیم، نه مانند موش یا گربه‌ای که تنها به دنبالِ تکه‌ای پنیر (لذت‌های حقیر) باشند.

مردم از ما می‌پرسند که شما چه گرهی از کارِ دیگران باز می‌کنید یا چه قدرتی دارید؟ پاسخ این است که شما خودتان دستی (قدرتی) ندارید که بخواهیم با آن به شما کمک کنیم؛ همه چیز از آنِ اوست.

ما برایِ کسانی که گرفتارِ خودپرستی هستند، همچون خار، تند و تیز و گزنده هستیم، اما برایِ کسانی که دوست‌دارِ حقیقت‌اند، همچون حریر، نرم و لطیفیم.

عاشقِ واقعی مانند شمعی است که وجودش در راهِ عشق می‌سوزد و ما نیز همچون فتیله‌ی این شمع، چاره‌ای جز سوختن و همراهی با او نداریم.

از ما دوری نکنید؛ چرا که ما و شما چنان به هم آمیخته‌ایم که گویی شیر و شهد در هم تنیده‌ایم و جدایی‌مان ممکن نیست.

تو آن صیادِ بی‌مانندی هستی که بر قلب‌ها چیره می‌شوی و ما نیز آن صیدِ خاص و نایابی هستیم که در دامِ عشقِ تو گرفتار آمده‌ایم.

زیبایی و تجلیِ تو همچون تنوری داغ و گرم است؛ ما را به بند بکش و در آن قرار ده، زیرا ما همچون خمیری هستیم که باید در آتشِ عشقِ تو پخته و کمال یابیم.

ما را با قدمِ مبارکِ خود در هم بباف و به کمال برسان؛ چرا که ما در برابرِ مقامِ رفیعِ تو، همچون حصیری ناچیز و بی‌ارزش هستیم که تنها برایِ زیرِ پایِ تو بودن مناسبیم.