دیوان شمس - غزلیات

من با تو به گونه‌ای سخن می‌گویم که نیازی به واژه و زبان ندارد و این گفتگو را از تمام کسانی که در کنار ما حضور دارند، پنهان نگه می‌دارم.

اگرچه در میان مردم سخن می‌گویم، اما این کلام من چنان خصوصی و درونی است که جز گوش جانِ تو، هیچ‌کس دیگری آن را نمی‌شنود و درک نمی‌کند.

در حالت خواب نیز سخن گفتن بدون زبان میسر نیست (و کلام در خواب نیاز به تصویر و صورت دارد)، اما من در حالت بیداری، به چنان مقامی رسیده‌ام که بدون استفاده از زبان، سخن می‌گویم.

من ناله‌ها و دردهای پنهان خود را تنها در ژرفای وجودم (مانند ته چاه) ابراز می‌کنم و اسرار غمِ عشق تو را در جایی که مکان و زمان ندارد، به تو می‌گویم.

من اگرچه ظاهراً روی زمین نشسته‌ام و در آرامشم، اما از نظر باطنی با آسمان‌ها در ارتباطم و اسرار این جهان مادی را برای عالم معنا بازگو می‌کنم.

معشوق من با وجود اینکه من پیوسته نشانه‌ها و ویژگی‌های او را توصیف می‌کنم، باز هم از دیده من پنهان است و خود را نشان نمی‌دهد.

آن لحظه‌ای که من از شدت دوری تو و غمِ عشق تو فریاد می‌زنم، تمام روح‌های لطیف و جان‌های بیدار و پاک نیز به همراه من به فغان می‌آیند.