دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی! کجایی که مدام مرا بنوشانی؟ چرا که من چنان شیفته و بنده درگاه تو هستم که بندگیِ بندگان تو را نیز بر دیده منت می‌نهم و خود را کوچک‌ترین غلامِ درگاهت می‌دانم.

اگر در دستِ من می و شرابی نیست، چه باک؟ چرا که جامِ وجودِ من، از خونِ دلم پر شده است و همین رنج و خون‌جگر خوردن، همان شرابِ نابِ عاشقی است.

مردم از فرطِ بدنامی و رسواییِ من، حتی نام مرا بر زبان نمی‌آورند؛ اما من در این جایگاهِ رفیعِ عاشقی، دیگر چه پروایی از ننگ و نام و اعتبارِ دنیوی دارم؟

از آن زمان که تیرِ نگاه یا شمشیرِ عشقِ تو بر جانم نشست، نیمه‌جان شده‌ام؛ پس کارم را تمام کن و مرا به وصالِ مرگ یا فنا برسان، چرا که این زندگیِ ناقص و پر از فراق، مرا بس است.

مردم گاهی مرا زاهد و پارسا می‌خوانند و گاهی رند و لاقید؛ منِ بیچاره در این میان حیران مانده‌ام که واقعاً کدام هستم و چه هویتی دارم؟

تا زمانی که حتی ذره‌ای از وجودِ من باقی مانده باشد، همان ذره نیز همواره در آتشِ عشق و فنا خواهد سوخت؛ چرا که سرنوشتِ من جز سوختن نیست.

برای من راهی جز سوختن در آتشِ عشق باقی نمانده است؛ پس ای معشوق، بیا و مرا در این آتش دریاب و به کمال برسان، چرا که هنوز خامی می‌کنم و به پختگیِ نهایی نرسیده‌ام.