دیوان شمس - غزلیات

بیا به جای سخن گفتن با کلماتِ ظاهری، از سِرِ جان و با روحمان با یکدیگر ارتباط بگیریم؛ ارتباطی عمیق که از دید و شنیدِ مردمِ عادی پنهان است.

همانند گلی در گلستان که بی‌آنکه لب و دندان داشته باشد، با زیباییِ خود می‌خندد و شکوفا می‌شود، ما نیز باید بدونِ ابزارِ مادیِ گفتار، مقصودِ خود را به یکدیگر منتقل کنیم.

همانند «عقلِ اول» که در نظامِ هستی، دانایِ رازهای جهان است و بدونِ نیاز به گفتن، همه چیز را می‌داند، ما نیز دهان خود را می‌بندیم و در عینِ سکوت، حقیقت را تا پایان بازگو می‌کنیم.

کسانی که خود را سخنور می‌دانند، تمامِ توجه‌شان به دهان و کلماتِ جاری است؛ اما ما از حریمِ محدودِ آن‌ها فراتر می‌رویم و در فضایی دیگر با هم سخن می‌گوییم.

انسان وقتی با خودش خلوت می‌کند، نیازی به بلند صحبت کردن ندارد، چون وجودش یکی است؛ اگر ما نیز به این یگانگی برسیم، همان‌گونه بی‌کلام با هم سخن خواهیم گفت.

همان‌طور که تو برای حرکت دادنِ دستت نیازی به فرمانِ زبانی نداری، چون دست بخشی از وجودِ توست؛ ما نیز که با هم یکی و همدست هستیم، بی‌نیاز از کلام، با جانِ خود ارتباط برقرار می‌کنیم.

دست و پایِ آدمی خود به خود جنبش و اراده‌ی دل را درک می‌کنند؛ ما نیز باید دهان را ساکن نگاه داریم و بگذاریم تا قلبمان که محرکِ واقعی است، سخن بگوید.

هر ذره‌ای در جهان به امرِ تقدیر و خواستِ الهی آگاه است و آن را در وجودِ خود دارد؛ اگر بخواهی، می‌توانم با ذکرِ مثال، این حقیقتِ جاری در هستی را برایت روشن‌تر کنم.