دیوان شمس - غزلیات

امروز بیا تا دست از جان بشوییم و مهمانِ درگاهِ حضرت حق شویم؛ بیا تا پیش از آنکه مرگِ طبیعی سراغمان بیاید، در برابرِ پروردگارِ خویش، خودِ کوچک و نفسانی‌مان را بکشیم و فانی شویم.

مرگِ آگاهانه ما (مرگ نفس)، موجب زنده شدنِ حقیقت در جهان می‌شود؛ چرا که ما قربانیانِ بی‌‌ارزش و حقیری نیستیم که بیهوده جان دهیم، بلکه با این مرگ، به حیاتِ واقعی دست می‌یابیم.

ما آن‌قدر توانمند و بلندمرتبه‌ایم که می‌توانیم با یک فداکاری کوچک، حقیقتِ متعالی را در بندِ عشقِ خود درآوریم و با گذشتن از جانِ مادی، مالکِ تمامِ جهانِ هستی شویم.

ما ظرفِ وجودیِ محدودِ خود را تقدیم می‌کنیم و در عوض دریایی از بی‌کرانگی را به دست می‌آوریم. وقتی سودی چنین کلان و بی‌نهایت نصیبمان می‌شود، چرا نباید مشتاق و راضی به این معامله باشیم؟

آسمانِ نیلگون و تمامیِ کائنات، مسخّرِ ماست و بنده ما محسوب می‌شود؛ پس جای تعجب است که ما خود را بنده و اسیرِ امیالِ نفسانی و حقیرِ خود کرده‌ایم.

ما که از شیرِ حقیقتِ الهی تغذیه کرده‌ایم و ماهیتی شیرگونه داریم، چرا باید مثلِ یوزپلنگی باشیم که فریبِ تکه‌ای پنیر (متاعِ بی‌ارزشِ دنیا) را می‌خورد و از اصلِ خود غافل می‌شود؟

لب فرو بند و سکوت کن که نیازی به ادعا و سخن‌رانی نیست. اگرچه ما مانند تیر هستیم (که پرتاب شده‌ایم)، اما حقیقتاً در دستِ کمان‌دارِ اصلی هستیم و اراده‌ای از خود نداریم.