دیوان شمس - غزلیات

بیا تا امروزِ خود را صرفِ چرخیدن به دورِ محبوب کنیم؛ چنان با دقت و استواری به دورِ او بگردیم که گویی پایِ ثابتِ ما بر زمین است و با سری پرشور، چون پرگار دایره‌وار به گردِ کانونِ عشق می‌چرخیم.

بیا تا امروز دیگر گردِ خواهش‌های نفسانیِ خویش نگردیم و خودمحوری را کنار بگذاریم؛ بیاییم و تمامِ همتِ خود را صرفِ چرخیدن به دورِ میخانه‌یِ عشق و جایگاهِ پیرِ معنوی کنیم.

به ما مگویید که دیوانه هستیم؛ ما آگاهانه به سوی شعله‌های عشق شتافته‌ایم، شعله‌هایی که هرگونه ترس و محافظه‌کاریِ عقلانی را در ما می‌سوزاند و ما را از قیودِ امنیتِ ظاهری رها می‌کند.

باید چنان سبک‌بال و رها شویم که همچون بادِ بهاری، هیچ تعلقی ما را به زمین نچسباند تا بتوانیم هم‌نشین و هم‌طرازِ گلزارِ زیبایی‌هایِ معنوی گردیم.

چرا باید مانندِ گوش باشیم که فقط باد (سخنِ پوچ) می‌شنود و چرا مانندِ موشی در انبار، تمامِ فکر و ذکرمان جمع‌آوریِ اندوخته‌های حقیرِ دنیوی باشد؟

آن پیرِ عطار (عارفِ واصل یا خدایِ متعال)، عالم را با شیرینیِ معرفت پر کرده است؛ پس بیایید تا ما نیز پروانه‌وار به گردِ این طبله (جعبه‌یِ عطریات) که مملو از شکرِ حقیقت است، بگردیم.

بیایید خدمت به خلق و پیرِ راه را چون سرمه‌ای بر چشمانِ جانِ خود بکشیم تا دیدگانمان جلا یابد و با این خدمت، خود به عینِ «دیدار» و بصیرت تبدیل شویم.