دیوان شمس - غزلیات

تا زمانی که طعمِ شیرینِ وصلِ یار را نچشم، چگونه می‌توانم به حقیقتِ روزه و افطار (که کنایه از رسیدن به کمال است) دست یابم و آن را بگشایم؟

آن‌قدر در وجودِ یار غرق شده‌ام و از آن قندِ معرفت چشیده‌ام که دیگر نمی‌دانم آن حقیقت کجاست و خودم نیز در کدام مقام و جایگاه قرار دارم.

شگفتا که آن سخنانِ شیرین و هدیه‌هایِ معنویِ یار، خردِ مرا از من گرفت؛ وقتی خردی باقی نمانده، چگونه می‌توانم او را با کلمات توصیف کنم و بستایم؟

چه کسی می‌تواند روزه‌ای مانندِ روزهٔ من داشته باشد؟ من در هر لحظه از این پیوندِ روحانی، لذتی به اندازهٔ عیدِ فطر می‌برم و شادمانم.

من با طلوعِ چهرهٔ درخشانِ یار، بادهٔ صبحگاهی (صبوحی) می‌نوشم و دیگر منتظرِ نمازِ شام (غروب) نمی‌مانم تا روزه بگشایم؛ زیرا من همواره در حالِ وصالم.

همانندِ گلی در باغِ زیبایی‌هایِ یار، شادمانه می‌خندم و همچون سپیده‌دم که از خورشید نور می‌گیرد، من نیز از فروغِ وجودِ او جان می‌گیرم و برمی‌آیم.

به خاطرِ شرابِ عشقِ او، دیگر توانی در زبانم برای سخن گفتن باقی نمانده و در برابرِ شگفتی‌ها و ترفندهایِ عاشقانه‌اش، دست و پایم را گم کرده و ناتوان شده‌ام.