دیوان شمس - غزلیات

همانند آبی که بی‌سروصدا در پای کوه نفوذ می‌کند و آن را از درون سست می‌نماید، من نیز به آرامی پایه‌هایِ نفس و تعلقاتِ مادی را چنان سست می‌کنم که ناگهان کلِ هستیِ آن را برمی‌چینم و نابود می‌سازم.

شروعِ حضورِ من مانند چکیدن قطراتی از ناودان، کوچک و ناچیز است، اما در ادامه چنان قدرتی می‌یابم که گویی توفانی سهمگین هستم که ویران‌کننده‌ی صدها خانه‌ و بنایِ وجودیِ ناپایدار است.

مگر این جهان و آسمان‌ها چقدر اهمیت دارند که بخواهم منتظر بمانم؟ من با قدرتِ درونی‌ام آسمان را شکاف می‌دهم و به دلیلِ بی‌صبری و اشتیاقِ وافر، نمی‌توانم منتظرِ روزِ قیامت بمانم و آن را در همین لحظه محقق می‌کنم.

در گذشته، من خود طعمه و خوراکِ بلاها و سختی‌ها بودم و آن‌ها بر من مسلط بودند، اما اکنون چنان در وادیِ عشق به کمال رسیده‌ام که خود برای تمامیِ بلاها، مصیبتی بزرگ و چالش‌برانگیز شده‌ام.

از قفسِ تنگِ تن و حبسِ این جهان، امیدِ رهایی نداشته باش، مگر اینکه مانند من به جایگاهِ حقیقیِ خود که ورایِ این مکان است، آگاهی و وقوفِ کامل داشته باشی.

اگر مرا در آب می‌بینی که واژگون شده‌ام، گمان مکن که سرِ من به سویِ دیگری است؛ این تنها انعکاسی از حقیقتِ من است و تو دچارِ خطایِ دید شده‌ای.

این کلامِ من، شعرِ بیهوده یا «قلماشی» (سخنانِ بی‌معنیِ کولی‌وار) نیست؛ اگرچه ممکن است شبیه به آن به نظر برسد، اما من نه قصدِ هجو دارم و نه قصدِ ستایش کسی را در سر می‌پرورانم.

سخنِ من از جنسِ عشق است و عشق خود در ذاتش لطیف و پنهان است، اما من به دلیلِ غلیظ و سنگین بودنِ حجابِ تن، این حقایقِ لطیف را با فریاد و هیاهو بازگو می‌کنم.

از من نپرس که چه کسی بود که به تو گفت بیا؛ چرا که من خود همان کسی هستم که پیش از آنکه هستی یابد، ندایِ آمدن را سر دادم.

به آن پرسشگر بگو که تمامِ این صداها و فریادها از جانبِ اوست و من تنها واسطه‌ای هستم؛ پس این صدایِ بی‌پایان و بیکران، ستایشِ گوینده‌ای است که حقیقتِ مطلق است.