دیوان شمس - غزلیات

تو از من می‌پرسی که چرا این‌چنین دیوانه و شیدا شده‌ام؟ من خود نیز نمی‌دانم؛ چرا که در این مرتبه از عشق، عقل و منطق از من رخت بربسته است.

تو از من می‌پرسی که با این‌همه ناتوانی و زاری، چگونه می‌خواهم از پسِ این عشق برآیم؟ پاسخ من ندانستن است، چرا که راه عشق برتر از توانایی‌های بشری است.

من همچون قطره‌ای در میان امواج خروشان عشق تو غرق شده‌ام، حال از من می‌پرسی که در کجای این دریا هستم؟ من دیگر خود را نمی‌یابم که جایگاهش را بازگو کنم.

تو می‌پرسی که آیا در برابرِ میدانِ قربانی (جایگاهِ مرگِ منیت)، هراسی به دل راه نمی‌دهم؟ من از خود بیخبرم و این کششِ عشق است که مرا بی‌پروا به این میدان کشانده است.

تو می‌پرسی که اگر در راهِ خداوند کشته شده‌ام، از این جان‌باختن چه نفع و بهره‌ای دارم؟ من بی‌خویشتنم و از این بازیِ عشق چیزی فراتر از فنا نمی‌دانم.

تو از من می‌پرسی که در پسِ این نورِ حق و روشناییِ حقیقت، به دنبالِ چه هستم؟ پاسخ آن است که در آن مقامِ حیرت، دیگر پرسش و جستجویی وجود ندارد.

اگر من پرنده‌ای آسمانی و از عالمِ علوی هستم، پس چرا در این قفسِ تن و عالمِ خاکی گرفتار شده‌ام؟ این نیز رازی است که از حکمتِ آن بی‌خبرم.

من پیش از این راهِ درست و صوابی می‌شناختم، اما با دیدنِ آن چهره‌ی زیبا و دلربا (چون ترکِ ختایی)، آن راه از دستم رفت. من چه می‌دانم که چرا چنین شد؟

من دیگر میانِ بلا و خوشی تفاوتی نمی‌بینم، زیرا که این بلایِ عشق، برای من آن‌قدر شیرین و لذت‌بخش است که آن را از هر نعمتی برتر می‌دانم.

شبی ناگهان شمسِ تبریز، منیّت و دوگانگیِ مرا گرفت و آن را به یگانگی بدل کرد؛ من چه می‌دانم که در آن لحظه‌ی وصل چه بر من گذشت.