دیوان شمس - غزلیات

من که در ظاهر غلام بودم، به مقام و معرفتی دست یافتم که سرورم را نیز از بندِ ناآگاهی آزاد کردم؛ من همان کسی هستم که حتی به استادِ خود نیز درس‌هایِ نوآیین آموختم و او را در مسیرِ کمال راهنمایی کردم.

من همان جانِ جاودانه‌ای هستم که از عالمِ ازل به این جهان آمده‌ام؛ من همان نیرویی هستم که پایه‌هایِ این دنیایِ کهن و فرسوده را بنا نهاده‌ام.

من همچون مومی نرم و انعطاف‌پذیر هستم، اما ادعایِ بزرگِ من این است که توانسته‌ام با همین نرمی و لطافت، پولادِ سخت و استوار را استحکام ببخشم و ماهیتِ آن را دگرگون کنم.

بسیاری از کسانی را که چشمِ دلشان بسته بود، با سرمه‌یِ معرفت بینا کردم و بسیاری از بی‌خردان را با تعلیمِ خود، به مقامِ استادی رساندم.

من همان ابرِ سیاه و تاریک در شبِ اندوه هستم که برخلافِ ظاهرِ غم‌انگیزم، با بارشِ رحمت، روزِ عید و شادی را برایِ جهانیان دلپذیر و سرورآفرین کردم.

من موجودی خاکی و ناچیز هستم، اما شگفت‌آور است که به واسطه‌یِ آتشِ عشق، چنان اوج گرفتم که آسمان‌ها را به غرور و تکاپو واداشتم.

دیشب خداوند که سلطانِ حقیقی است، از شدتِ شادیِ این ارتباط، به خواب نرفت؛ زیرا من که بنده‌ای ناچیز بودم، به یادِ او بودم و او نیز مرا یاد کرد.

اگر من رفتارهایِ تند و آشکار داشته‌ام و ملامتِ مردم را برانگیخته‌ام، نباید مرا سرزنش کرد؛ چرا که این مستی و بی‌خویشتنی، نتیجه‌یِ شرابِ عشقی است که تو به من نوشانده‌ای.

خاموش باش و سخن مگو، چرا که کینه و دشمنی همچون زنگار بر دل می‌نشیند؛ من تنها زمانی دهان به سخن و فریاد گشودم که آن دمِ الهی و روحِ قدسی در من دمیده شد.