دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب، بازگرد و بنگر که چگونه در آتشِ عشقِ تو، عقل و قرار از کف داده‌ام؛ اگر پیش از این، همچون شهری آباد و در امنیت بودم، اکنون در اثرِ این عشق به مخروبه‌ای ویران تبدیل شده‌ام.

به خاطرِ عشقِ تو، از خانه و کاشانه و دلبستگی‌های دنیوی دل کندم و از آنجا که این عشق، همدمی جز درد ندارد، اکنون با دردِ عشقِ تو هم‌خانه و هم‌نشین شده‌ام.

نمی‌خواهم بگویم که پیش از این چقدر سست‌عنصر و بی‌انگیزه بودم؛ اما وقتی رخسارِ زیبای تو را دیدم، چنان نیرو گرفتم که به شجاعت و دلیری دست یافتم.

زمانی که متوجه شدم جانِ من و جانِ تو یکی است و حقیقتِ وجودیِ ما یگانه است، برای رسیدن به تو، از اطرافیان و خویشاوندانِ خود دوری گزیدم و غریبه شدم.

شب و روز داستانِ عاشقانِ پیشین را می‌خواندم و با سرنوشتِ آن‌ها آشنا بودم؛ اما اکنون کار به جایی رسیده است که خود به افسانه‌ای در عشقِ تو تبدیل شده‌ام.