دیوان شمس - غزلیات

ای محبوبِ ازلی، به سوی من بیا، زیرا دیگر از هرچه غیر از تو در این جهان است، بیزار شده‌ام. اگر پیش از این در غفلت و خوابِ سنگینِ غفلت بودم، اکنون با پرتوِ حضور تو بیدار و آگاه گشته‌ام.

ای جانِ من، به سوی من بیا؛ چرا که تصمیم گرفته‌ام تا روز رستاخیز، در میخانه و محفلِ رندانِ حقیقت‌جو اقامت گزینم و از شرابِ معرفتِ تو بنوشم.

من گرد و غبارِ وابستگی‌های دنیوی را از بال‌های جانِ خود زدودم و سبک‌بال شدم، و اکنون به سوی کوه قافِ حقیقتِ خویش که جایگاه سیمرغِ جان است، پرواز می‌کنم.

از ترسِ دام‌های جهان، همه چیز را در نظرم تلخ و ناخوشایند دیدم؛ اما اکنون در شهدِ شیرینِ عنایتِ الهی، همچون میوه‌ای در شربت، غرق در کمال و شیرینی شده‌ام.

ای پیروانِ راه، اعتقاد و باورِ خود را این‌گونه شیرین و جان‌بخش سازید، چرا که من از این خمره و جامِ معرفت، سرشار از شیرینیِ حق شده‌ام.

زمانی طولانی از مردمِ غافل (اغیار) کناره گرفتم تا به حقیقت برسم، اما اکنون کارم به جایی رسیده که حتی از نفسِ خود نیز بیزار گشته و از خود نیز رها شده‌ام.

از احوال و سرنوشتِ دیگران عبرت گرفتم و بیدار شدم، و اکنون خودم به چنان جایگاهی رسیده‌ام که دیگران با نگریستن به حالِ من، درسِ حقیقت می‌آموزند.

ای کسی که در جست‌وجوی اسرارِ نهانِ عالم هستی، نزدِ من بیا و به من بنگر؛ چرا که حقیقت و اسرارِ عالم در وجودِ من تجلی یافته است.

بدان که ذهنِ من مدت‌ها درگیرِ این بازی‌های پوچ بود و مدام به دنبالِ تظاهر به زهد و دین‌داری از طریقِ پوشیدنِ جبه و بستنِ دستار بودم.

مدت‌ها همچون نقطه‌ای محبوس و سرگردان بودم؛ چرا که مدام به دورِ مرکزِ وجودِ خود (نفس) می‌چرخیدم، درست مانندِ پرگاری که اسیرِ گردشِ به دورِ نقطه است.