دیوان شمس - غزلیات

اگر در وادیِ عشق بی‌تجربه و خام نیستی، از نشست و برخاست با یارانی که به دلیلِ بی‌قیدی و رندی، در جامعه به بدنامی شهره‌اند، هراسی نداشته باش و از آن‌ها دوری مکن.

تو مانند پرنده‌ای هستی که در پیِ دانه است؛ بدان که در این جهانِ مادی، هیچ دانه‌ای بدون دام و بلا نیست و هر جذابیتی خطری در پی دارد.

اعتبار و آبرویِ ظاهری را کنار بگذار و با بی‌باکانِ طریقِ حق (قلاشان) همنشین شو، چرا که در چشمِ عاشقِ واقعی، تفاوت و مرزبندی میانِ اشخاصِ خاص و عوام وجود ندارد.

اگر آبرو و جایگاه اجتماعیِ تو مانع از رسیدن به حقیقت شد، آن را از میان بردار و ذره‌ای در این کار تردید مکن؛ به این معنا که باید تمام تعلقات و منیتِ خود را قربانی کنی.

این عشق و حال و هوا، ناز و کرشمه‌های فراوانی دارد؛ تو دست از خودبینی و ناز برداشتن بردار، نازِ معشوق را با صبوری تحمل کن تا به آرامشِ حقیقی برسی.

ای دوست، در برابر سختی‌ها و آتشِ عشق صبوری پیشه کن، چرا که حتی آتشِ سوزان نیز با گذشتِ زمان به آب و آرامش بدل می‌شود.

راهِ می‌کده‌ی حقیقت را به من نشان ده که در آرزویِ آن سوخته‌ام؛ من تمامِ جهان و لذاتش را در برابر یک جرعه از شرابِ معرفت بخشیده‌ام.

برادر، کویِ آزادگان و بی‌قیدانِ عاشق کجاست؟ اگر درِ این راه بر من بسته باشد، حتی از راه‌هایِ نامتعارف (مانند ورود از پشت بام) هم که شده خود را به آنجا می‌رسانم.

آرزو دارم در آستانِ پیرِ عشق جان بسپارم؛ چه مرگِ با شکوهی، چه زاد و توشه‌ای برای ابدیت و چه سرانجامِ نیکی است اینگونه مردن.