دیوان شمس - غزلیات

همه آفریدگان پاک و نیکو هستند، جز این جسمِ مادی که ما برای خود برگزیدیم؛ چرا که از روی نادانی و بی‌خردی، آن‌چنان به بندِ این تن گرفتار شدیم که اکنون از پشیمانی، انگشتِ حسرت به دندان می‌گزیم.

اگر می‌خواهی از چیزی بگریزی، از بندِ هوس‌های نفسانی خود فرار کن؛ چرا که تمامِ رنج‌های ما در این دنیا، حاصلِ دنبال کردنِ همین خواهش‌های بیهوده و پوچ بوده است.

سوگند به خدا که هیچ راهِ نجاتی جز پناه بردن به شکوه و جمالِ الهی وجود ندارد، همان حقیقتی که ما در ایامِ غفلت، در سرسبزی و طراوتِ حضورش، به دیدن و درکِ آن نپرداختیم.

هر روز که از خوابِ غفلت بیدار می‌شوی، خود را از آلودگی‌های دنیوی پاک کن و با دلی آماده به سوی همان حقیقتی رو کن که در لحظاتِ درد و سختی، به درگاهش پناه بردیم.

همان آستانه‌ای که در لحظاتِ دشوار و بحرانی، دل‌های مردم به آن سو متمایل می‌شود و با فریاد و تضرع می‌گویند: خدایا، ما همگی نیازمندِ لطفِ تو و مشتاقِ دیدارِ تو هستیم.

هر دانه و طعمه‌ای که در این دنیا چیدیم و به آن دل بستیم، در واقع دامی برای گرفتاری ما بود؛ اکنون با بال و پری شکسته و جانی خسته، به سوی تو بازگشته‌ایم.