دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی (ای معشوق و راهبر)، من سراپا برای رسیدن به عشق تو در تلاشم و روحم برای وصال تو پرواز می‌کند، اما افسوس که از بی‌توجهی و دل‌سردیِ تو، زبانم بند آمده و نمی‌توانم حرفم را بزنم.

من همچون تیری که به سوی هدف پرتاب می‌شود، با شتاب به سوی خوشی و وصال تو در حرکت هستم. ای دوست، با بی‌مهری و ستم خویش، این کمان (توانِ پرواز و شوقِ من) را مشکن.

من مانند خیمه‌ای که بر یک ستون استوار است، در آستانه درگاهِ تو ایستاده‌ام و منتظرم؛ ای دوست، مرا به درونِ خیمه (حریمِ خاصِ خود) راه بده و بنشان.

زود باش و لبِ جامِ معرفت را بر لب‌های خشکیده و تشنه‌یِ من بگذار تا پس از آن، سخنانِ حکیمانه و اسرارِ حقیقت را از دهانِ من بشنوی.

به سخنان من درباره بابل (نمادِ سرزمینِ دانش و حکمت) و افسانه‌های کهن گوش فرا ده، زیرا من با اندیشه‌یِ خود در جهانِ هستی به سیر و سیاحت پرداخته‌ام و آگاه هستم.

اگر فریاد و شورِ من از حد گذشته است، مرا معذور بدار و ببخش؛ چرا که عشقِ تو، لحظه‌ای به من امان و آرامش نمی‌دهد.

آن لحظه‌ای که تو از من دل‌سرد می‌شوی، من از این دل‌سردیِ تو دچارِ اندوهِ بی‌کران می‌شوم؛ چنان‌که وقتی تو دست از من می‌شویی (رابطه را قطع می‌کنی)، من از شدتِ حسرت انگشت به دندان می‌گزم.

آن شبی که تو همچون ماه تا سحرگاه پرتو افشانی می‌کنی، من مانند سیاره‌ای هستم که در پیِ ماهِ رویِ تو می‌دوم و تو را دنبال می‌کنم.

و آن روزی که همچون خورشید از مشرقِ جمالت سر برمی‌آوری، من چنان غرق در وجودِ تو می‌شوم که تماماً به جان و نور تبدیل می‌شوم.

و آن روز که تو مانندِ جان از دیدگان پنهان می‌شوی، من همچون قلبِ پرنده از شدتِ اندیشه و نگرانی در تپش و اضطراب هستم.

روزی که نورِ وجودِ تو از روزنه‌یِ دلِ من می‌تابد، من در این خانه (وجودم) همچون ذراتِ غبار در پرتوِ نور، با شادی و شعف به رقص درمی‌آیم.

این زبانِ گویا که اکنون خاموش است و همچون اندیشه‌ای پنهان در حرکت است، تا زمانی که حقیقت را باز نیابد و به سرچشمه‌یِ خود نرسد، نشانِ درستی نخواهد داشت.