دیوان شمس - غزلیات

ای بزرگوار و ای مراد من، مرا راهنمایی کن که شبیه به چه کسی هستم و هویتِ حقیقی‌ام چیست؟ چرا که من در این جهانِ مادی، مسافری بیگانه هستم و به این دنیای خاکی تعلقی ندارم.

اگر سکوت کنم تا حسادتِ مردم برانگیخته نشود و آسیبی به من نرسد، باز هم ممکن نیست؛ چرا که حقیقت را در سینه دارم و حتی اگر بر زبان نیاورم، جانم از این آگاهیِ باطنی لبریز است و نمی‌توانم وانمود کنم که از این حقایق بی‌خبرم.

او (پیر) به مقامِ «کل» و کمال دست یافته و حقیقتِ وجودیِ خویش را پنهان کرده است؛ اما اکنون از من در خشم است، چون من به آن حقیقتِ پنهانِ او آگاهی دارم و او را می‌شناسم.

اگر او با من صلح کند و از خشم درآید، من دارویی برایِ این کلیتِ او می‌سازم تا از قید و بندِ ننگِ این کلی و جزئی (که مانعِ وصلِ کامل است) او را نجات دهم.