دیوان شمس - غزلیات

هنگامِ بامدادی و زمانِ نوشیدنِ شرابِ معنوی فرا رسیده است؛ بیایید از این بامِ ناپایدارِ دنیا بالاتر برویم، از برجِ ثور (نماد زمین و تعلقات خاکی) بگریزیم و به برجِ قمر (نماد روشنایی و مدارجِ بالاتر) گام بگذاریم.

دیگر از ستیز و کشمکش دست برداریم و از غریبه‌ها و حواشیِ بی‌ثمر سخن نگوییم؛ چرا که اکنون زمانِ دیدارِ یار است، پس بیایید با چهره‌ای شاد و در خورِ آن ساحتِ زیبا حضور یابیم.

چهره‌ات چون گلستانی پرگل و لبانت چون شکرستانی شیرین است؛ ما در سایه‌سارِ این دو موهبت، خود نیز چون گُل‌شکر (شیرینیِ گل‌گون) در هم می‌آمیزیم و به وحدت می‌رسیم.

چهره‌ی درخشانِ تو همچون شمشیری برهنه، برنده‌ و خیره‌کننده است؛ پس شایسته است که من همچون ماهِ شب‌گرد، در برابر این درخشش، خود را سپر و محافظ قرار دهم.

گیسوی تو چون شبِ قدر (سرنوشت‌ساز و مقدس) و چهره‌ات چون نوروز (روشن و حیات‌بخش) است؛ ما نیز در میانِ این شب و روزِ وجودِ تو، همچون سپیده‌دمی واسطه‌گر، ظهور می‌کنیم.

ما توانِ درکِ این همه چهره‌گشایی‌های گوناگونِ تو را نداریم، اما عهد می‌بندیم که هر شکلی که تو به خود بگیری، ما نیز خود را با آن هماهنگ و دگرگون کنیم.

تو خورشیدِ بی‌پایانِ جهانی و من ذره‌ای پنهان در غبار؛ از این دریچه‌ی وجود بر من بتاب تا در پرتوِ نورِ تو، من نیز به چشم آیم و دیده شوم.

وقتی خودِ خورشید در برابرِ تابشِ چهره‌ی تو سرگشته و حیران مانده است، دیگر جای تعجب نیست که من که ذره‌ای ناچیزم، با دیدنِ تو خیره و مبهوت شوم.

پرسیدم: اگر به سوی تو بیایم، صدها درِ رحمت را به رویم می‌گشایی؟ پاسخ دادند: این امر شدنی است، اما به شرطی که واقعاً بیایی (و از خود بگذری).

گفتم: همان‌طور که دریا به سمت جویِ آب نمی‌آید، من (که همچون جویی هستم) باید به سوی تو که دریایی، در سفر باشم و به سویت جاری شوم.

ای سخنگویِ عالمِ غیب! تو سخن بگو تا ما نیز از پیام‌ها و اخبارِ خوشی که از درونِ تو برمی‌آید، بهره‌مند شویم و شادمان گردیم.