دیوان شمس - غزلیات

امروز به چنان حالتی از عشق و مستی رسیده‌ایم که دیگر نمی‌توانیم خود را از بیگانه تشخیص دهیم و چنان در این عشق غرق هستیم که راه بازگشت به خانه و زندگی عادی را از یاد برده‌ایم.

به واسطه عشق تو، بندهای عقل و منطق را از پای خود باز کرده و از قید عاقل بودن رها شده‌ایم و اکنون جز حال و هوای دیوانگی و شوریدگی، چیزی نمی‌دانیم.

در باغ جهان، هر چه می‌بینیم انعکاس چهره دوست است و هیچ چیز دیگری را مشاهده نمی‌کنیم؛ و از حرکت شاخه‌های درختان نیز تنها رقصی مستانه درک می‌کنیم.

به ما گفتند که در این دام (دنیای فریبنده)، دانه‌ای برای صید ما گذاشته‌اند؛ اما ما چنان در این دامِ عشق گرفتار شده‌ایم که حتی دانه و طمع‌های آن را نمی‌بینیم و نمی‌شناسیم.

امروز برای ما از منطق و افسانه‌های کهن سخن نگویید، چرا که دل ما دیگر هیچ‌گونه افسون و داستان‌پردازی عقلانی را نمی‌پذیرد و دیگر آن مفاهیم را درک نمی‌کنیم.

دل ما همانند شانه‌ای که در زلف گره می‌خورد، چنان در میان موهای تو جای گرفته و غرق شده است که در این حال بی‌خودی، دیگر نمی‌توانیم تفاوت میان زلف تو و خودمان (شانه) را تشخیص دهیم.

شراب بده و نپرس که چندمین جام است؛ چرا که به خاطر یاد و حضور تو، چنان مست شده‌ایم که دیگر تفاوت باده (شراب) و پیمانه (ظرف) را نمی‌دانیم.