دیوان شمس - غزلیات

هنگامی که به مقام فنا و نیستی می‌رسیم و خودِ مجازی‌مان را رها می‌کنیم تا به یار حقیقی بپیوندیم، چنان شور و حالی در ما پدید می‌آید که حتی از سنگ‌های سخت و بی‌جان نیز فریادِ حق‌گویی و گواهی بر وجود خداوند برمی‌خیزد.

زمانی که ما در کارگاهِ هستیِ دوست به فعالیت می‌پردازیم و در مسیر او گام برمی‌داریم، تمام امور این جهان را از دایره‌ی توجه و دغدغه‌های خویش کنار می‌گذاریم و تنها به او می‌اندیشیم.

وقتی زیباییِ جان‌بخشِ چهره‌ی دوست را بدون هیچ پرده و حجابی مشاهده می‌کنیم، از گل‌های آن گلستانِ جمال، صدها شعله‌ی عشق و شور و شیدایی در وجودمان شعله‌ور می‌گردد.

هنگامی که دست تقدیر و عنایتِ الهی، زینِ عشق را بر مرکبِ دلِ ما می‌نهد و ما را در مسیر سلوک قرار می‌دهد، از راهِ پر رمز و رازِ حقیقت، غبارِ بسیاری برمی‌خیزد؛ یعنی حقیقت‌های پنهان آشکار می‌شوند.

هنگامی که از شرابِ معرفت و کلامِ «شمس تبریزی» می‌نوشیم و مستیِ حق‌جویی را تجربه می‌کنیم، جوشش و هیجان عجیبی در وجودمان پدید می‌آید که از خمِ مستیِ ما سرریز می‌شود.