دیوان شمس - غزلیات

ما همچون آتشِ عشق هستیم که قلب‌های آماده (همچون موم) را نرم کردیم و همانند شمعی که پروانه را به سوی خود می‌کشد، به آن پروانه بی‌دفاع و شیفته رسیدیم.

ما با شجاعت و مستیِ عارفانه، حمله‌ای به سوی نفسِ خود انجام دادیم تا از دانشِ ظاهری (علم) عبور کرده و به حقیقتِ معلوم و عیان دست یابیم.

در اولین گام‌هایِ سلوک و در فاصله کمی از اصلِ وجود، ما به گروهِ برگزیده و مشمولِ رحمتِ الهی پیوستیم.

آن خورشیدِ حقیقت (معشوق) که از قیدِ مکان (بالا و پایین) رهاست، بر ما تابید و ما به جایی رسیدیم که معیارهایِ نیک و بد و تحسین و سرزنشِ انسانی، در آن راهی ندارد.

ما به حضورِ آن گوهرِ وجودی رسیدیم که وسعتِ جهان هم گنجایشِ او را ندارد؛ رسیدنی که باعثِ خشم و حسرتِ افرادِ سنگ‌دل و کوته‌فکر شد.

با تکیه بر نورِ آیه الکرسی، به سوی جایگاهِ بلندِ الهی (عرش) پرواز کردیم و به مقامِ دیدارِ خداوندِ زنده و پاینده (حی و قیوم) نائل شدیم.

امروز ما از آن باغِ معرفت چنان بهره‌مند و پربار هستیم که ای دوست، گمان مکن ما دست‌خالی و بی‌نصیب به این مرتبه رسیده‌ایم.

ما این دنیایِ ویرانه را برایِ آدم‌هایِ کوته‌بین (بوم) می‌گذاریم؛ اگرچه در این دنیا فرود آمده‌ایم، اما ما همچون بازهایِ شکاری (پرندگانِ بلندپرواز) هستیم و جنسِ ما از جنسِ این ویرانه‌نشینان نیست.

ما بندِ کفر و دوگانگی (زنار) را پاره کردیم و در برابرِ حقیقتِ بزرگ پیروز شدیم؛ ای تبریز، این قصه را بازگو کن که ما به حقیقتِ مطلق رسیدیم.