دیوان شمس - غزلیات

ما طبیبان و حکیمانی هستیم که از ازل وجود داشته‌ایم؛ ما همچون شراب گوارا، کبابِ جان، ستاره درخشان سهیل و جلوه‌ای از لطافتِ ازلی هستیم.

اگر کسی تنش بیمار باشد، ما داروی شفابخش (معجون نجاح) او هستیم و اگر کسی دل‌تنگ و غمگین باشد، ما هم‌نشین و مایه آرامش او می‌شویم.

پزشکانِ مادی هنگامی که بیمار در حال مرگ است، از نزد او می‌گریزند تا ناکامی خود را نبینند؛ اما ما هرگز از کنار بیمار خود دور نمی‌شویم، زیرا ما یاران باوفا و کریم هستیم.

بشتابید و فرصت را غنیمت شمارید؛ ما در میانه راهِ رسیدن به حقیقت ایستاده‌ایم. این دنیای فانی گنجایشِ روح بزرگ ما را ندارد، زیرا ما از جنسِ ناز و نعمتِ ابدی هستیم.

اگر گمان می‌کردید که ما همین کالبد ظاهری هستیم، سخت در اشتباه بودید؛ حقیقت این است که بدن مانند شاخه درخت است و روحِ ما مانند نسیمی است که در آن جریان دارد.

با این حال، حرکت و زندگیِ این شاخه (تن) نیز مرهونِ نسیم (روح) است. پس ساکت باش و به سکوت پناه ببر، چرا که ما هم این (تن) هستیم و هم آن (روح)؛ این یگانگی فراتر از گفت‌وگوست.