دیوان شمس - غزلیات

من در حالِ مستی و اشتیاقِ شدید هستم و حد و اندازه‌ای برای این بی‌قراری نمی‌شناسم؛ تنها چیزی که می‌دانم و می‌شناسم، روش و شیوه‌ی همان نگاهِ پرناز و کرشمۀ توست که رازِ دلم را فاش می‌کند.

یارانِ طریقِ عشق، آگاه و هشیار بودند و راهِ خروج از این جهانِ مادی (دروازه) را یافتند و رفتند؛ اما من که مست و بی‌راهه هستم، حتی نمی‌دانم دروازه کجاست و چطور باید از آن بیرون رفت.

شهرت و آوازه‌یِ آن یارانِ پاک‌باخته، مانند عطرِ مُشک در تمام جهان پیچید؛ از شنیدنِ این همه هیاهو و آوازه، عقلم از سرم پرید و دیگر به دنبالِ نام و نان و آوازه نیستم.

از وقتی چهره‌ات را دیدم، من که مانند گلی تازه و شاداب بودم، چنان در حیرت فرو رفتم که گویی فرتوت و قدیمی شده‌ام و دیگر حتی فرق میان تازگی و کهنگی را درک نمی‌کنم.

حکایت می‌کنند که لقمان (حکیم) کوزه‌ی کوچک و تنگی داشت؛ من از این کوزه‌یِ عشق چنان شربتی نوشیدم که دیگر حتی به یاد ندارم آن کوزه‌یِ لقمان چه بود و چه خاصیتی داشت.