دیوان شمس - غزلیات

من از قیدِ خویشتن رها شده‌ام، اما مشتاقم که این بی‌خودی و ازخود‌گذشتگی به مراتبِ عمیق‌تری برسد. با نگریستن در چشمان تو می‌گویم که تنها همین حالِ مستی و بی خبری برای من مطلوب است.

من سودایِ رسیدن به قدرتِ دنیوی یا حکومت بر مردم را ندارم؛ تنها خواسته‌ی من این است که در مسیرِ بندگی و خدمتِ تو، بی‌ادعا بر خاکِ درگاهت افتاده باشم.

آن یارِ زیبا و دلربایِ من، دستِ نیازِ مرا گرفت و پرسید که چه آرزویی در دل داری؟ من در پاسخ گفتم که همین لحظه‌ی حضور در کنار تو، تنها خواسته‌ی من است.

می‌خواستم با بادِ صبا (نسیمِ صبحگاهی) رازِ دلم را بگویم، اما دریافتم که من خود نیز دارایِ آن دمِ الهی و رازِ درونی هستم؛ بنابراین، به دنبالِ هم‌نشینی با والاترین و برترینِ اسرار (محبوب) هستم.

من در جایگاهِ نیایش و دیدارِ با محبوب (میقات) قرار دارم و از گزندِ آسیب‌هایِ دنیا در امانم؛ همانندِ موم، نرم و آماده‌ام تا نشانِ مهرِ تو بر جانم حک شود.

ای جان، حقیقتی پنهان در پسِ ظاهرِ اشیاء نهفته است، چنان‌که ماهی در دلِ ماهِ دیگر پنهان باشد. من از مرتبه‌یِ دانشِ ذهنی عبور کرده‌ام و اکنون خواستارِ تجربه‌یِ مستقیم و شهودیِ حقیقت هستم.