دیوان شمس - غزلیات

تو که مرا به مهمانیِ خویش فرا خوانده‌ای، ای جانِ جانان، به درونم بیا؛ چرا که در این محضر، چنان حیران و سرگشته‌ام که راهِ خانه یعنی همان خودِ پیشینم را نمی‌شناسم.

ای که همه شهر و دیار از شکوهِ جمالِ تو واله و شیدا گشته‌اند، تو خود راهِ خانه را به من نشان بده، چرا که من دیگر راهِ بازگشت به خویشتن را نمی‌دانم.

از کسی که جان و دلش را به معشوق سپرده، انتظارِ دانشِ ظاهری نداشته باش؛ به او نزدیک شو و آزارش مده، چرا که او درگیرِ حالِ خویش است و دیگر راهِ خانه نمی‌داند.

آن‌کس که از عشقِ تو چنین آشفته‌حال و بی‌قرار گشته است، او را معذور بدار و از آستانه‌یِ خانه‌یِ خود دورش نکن، چرا که او دیگر راهِ دنیایِ پیشین را نمی‌شناسد.

من در این راه، عاشق و مشتاق و شهره‌یِ آفاق گشته‌ام؛ بر این دلِ سوخته رحم کن و مرا تنها و بی‌کس مگذار، چرا که من دیگر راهِ خانه و پناهگاهِ خود را نمی‌شناسم.

ای مطربِ حقیقت که صاحبِ صفایِ باطنی هستی، با ضربه‌هایِ کفِ دست، دفِ جانِ مرا بنواز و بر راهِ دلم نغمه‌ای سر ده، که من دیگر راهِ بازگشت به خود را نمی‌دانم.

ای شمسِ تبریزی، من جز با تو آمیزش و معاشرتی ندارم؛ در این راهِ عشق، پیوسته میانِ افتادن و برخاستن در نوسانم و دیگر راهِ خانه را نمی‌دانم.