دیوان شمس - غزلیات

من همچون نقاشی ماهر، پیوسته در حال ساختنِ صورت‌ها و دلبستگی‌های گوناگون هستم؛ اما هرگاه جمالِ بی‌مثالِ تو را می‌بینم، تمام آن بت‌ها و دلبستگی‌های قبلی را در برابرِ عظمتِ تو ذوب می‌کنم و از بین می‌برم.

من نقش‌های بسیاری می‌آفرینم و در آن‌ها روح می‌دمم؛ اما همین که تصویر و جلوه‌ی تو در نظرم می‌آید، تمامِ آن نقش‌آفرینی‌ها را به آتشِ عشقِ تو می‌سپارم تا نابود شوند.

تو آن ساقی هستی که با شرابِ عشق، عقلِ مصلحت‌اندیشِ مرا می‌گیری و مستانه‌ام می‌کنی، یا دشمنِ هوشیاریِ عقلانیِ من هستی؛ تو همان کسی هستی که هر خانه‌ای (بنایِ هویتی) را که من با افکارم می‌سازم، ویران می‌کنی.

جانِ من به تو پیوسته و در وجودِ تو حل شده است؛ چون جانِ من حالا بویِ تو را می‌دهد (و رنگ و بوی تو را گرفته است)، پس شایسته‌ی آن است که آن را گرامی بدارم و به آن بپردازم.

هر قطره خونی که از وجودِ من (به واسطه‌ی رنجِ عشق) جاری می‌شود، با خاکِ کویِ تو نجوا می‌کند که: من در رنگ و نشان، همرنگِ تو و در میدانِ عشق، شریک و همراهِ تو هستم.

در این خانه‌ی تن (که از آب و گل ساخته شده)، قلبِ من بدونِ حضورِ تو ویرانه است. ای جانِ جانان، یا خودت به این خانه بیا و آن را آباد کن، یا اجازه بده تا من این خانه و تعلقاتِ جسمانی را رها کنم.