دیوان شمس - غزلیات

هرگز از جرمِ عاشقی که مرتکب شده‌ام توبه نخواهم کرد؛ چرا که هرکس از این عشق و شیدایی پشیمان شود و توبه کند، نزدِ من منفور و بیزار است.

ای جان! همان‌طور که مجنون از شدتِ غمِ لیلی توبه نکرد، من نیز از عشق برنمی‌گردم؛ چرا که در عمقِ وجود و اسرارِ درونیِ من، صدها لیلی و مجنونِ دیگر نهفته است.

این عشقی که من در آن غرق شده‌ام، بسیار بی‌نظم و بی‌قاعده است؛ چرا که من هم عاشق هستم و هم معشوق، و هم‌زمان هم دردمند و بیمارم و هم خودِ آن سلامتی که بیمار را درمان می‌کند.

اندیشهٔ من همچون پرنده‌ای است که از قفسِ این تنِ خاکی پرواز کرده است؛ چرا که من هم‌زمان هم این قفسِ تنگِ جسمانی هستم و هم آن پرندهٔ آزاده و والامقام (جعفر طیار) که در حالِ پرواز است.