دیوان شمس - غزلیات

به معشوق که مانند ماه زیبا و درخشان است، گفتم که از وجود تو صد نوع شادی و شور در دل دارم. او در پاسخ گفت که علاوه بر آن، من اسرار و شگفتی‌های بسیار دیگری نیز در خود دارم که تو از آن‌ها بی‌خبری.

به او گفتم در این ماجرای عشق، برای پیوند ما دلیل و بهانه‌ای ایجاد کن تا به هم نزدیک‌تر شویم. پاسخ داد که این عشق و بازیِ ما، فراتر از منطق و عللِ دنیوی است و نیازی به بهانه‌تراشی ندارد.

هر گروه و قبیله‌ای برای خود پیوند خویشاوندی و خانوادگی دارند؛ اما من تنها با غمِ عشقِ تو پیوند و نسبت دارم و همین غم، هویت و خانواده‌ی من است.

ای نورِ ستوده و دل‌پسند، از دیدگانم دور مشو؛ چرا که من به برکتِ پرتوِ حضورِ توست که به هر چه می‌خواهم و آرزو دارم، دست می‌یابم.

من همان عاشقم که از هر آهِ سوزناکم آتشی به آسمان می‌زنم؛ و از شدتِ عشق، شعله‌ای مدام بر شعله‌ی دیگر دارم و پیوسته در حال سوختنم.