دیوان شمس - غزلیات

وقتی در آینه تصویر تو را می‌بینم و می‌خواهم آن را با زبان شرح دهم، با دمِ نفسِ من، آینه بخار می‌گیرد و تیره می‌شود؛ افسوس که کلام من آینه‌یِ جانم را تار می‌کند.

تو را در آب می‌بینم و برای به دست آوردنت دست در آب می‌برم، اما آب متلاطم و تیره می‌شود و به جای رسیدن به تو، کارم خراب می‌شود.

ای دوست، میانِ ما حتی کلمه‌ی «دوست» هم نمی‌گنجد، زیرا این کلمه خود نشان‌دهنده‌ی دوری است؛ اگر بگویم «ای یار»، توانِ گفتنش را ندارم چون نمی‌خواهم فاصله‌ای میانمان فرض شود.

از همان راهی که آه و ناله بیرون می‌آید، می‌خواهم آن را دوباره به درون بازگردانم؛ از این رو، راهِ دهانم را بسته‌ام و دیگر ناله نمی‌کنم.

اگر ناله‌ای به گوش می‌رسد، از دوریِ آن ماهِ پشتِ پرده است؛ پس به جای ناله کردن، تماشایِ خودِ آن ماه (محبوب) بسیار بهتر و خوش‌تر است؛ ای کسی که چون ماهِ چهارده‌شبه در کمال زیبایی هستی.