دیوان شمس - غزلیات

اگر تو اهلِ خواب نیستی، همچنان بیدار بمان؛ چرا که من از قیدِ خودی و بیداریِ عقلانی رها شده و به خوابِ عشق فرو رفته‌ام. تو روایتِ خود را پی بگیر، چرا که من قصه‌یِ خویش را که همان فنایِ در معشوق بود، بازگفتم.

از ترفندها و بازی‌هایِ ذهنی و دلبستگی‌هایِ بیهوده دست کشیدم؛ چرا که همچون فردی مست، در این عالمِ بیخودی، از شدتِ شورِ عشق، تعادل ندارم و به هر سو کشیده می‌شوم.

من تشنه‌یِ وصالِ آن محبوبم و در هر دو حالِ خواب و بیداری، پیوندِ قلبی‌ام گسستنی نیست و همواره با تصویرِ خیالِ او در سفرم.

من همچون آینه‌ای هستم که هیچ اراده‌ای از خود ندارد و تنها بازتاب‌دهنده‌یِ جمالِ اوست؛ از همین‌روست که اگر صفتی از او را آشکار کرده یا پنهان داشته‌ام، بازتابی از جلوه‌یِ او بوده است.

تمامیِ حالاتِ روحیِ من در تَبَعیت از اوست؛ آن‌گاه که او لبخند می‌زند، من نیز غرق در شعف می‌شوم و زمانی که او در خشم می‌شود، من نیز به خشم می‌آیم.

از اینجا به بعد را تو خودت ادامه بده؛ چرا که تمامِ کلمات و معانیِ نغزی که من همچون مروارید به رشته کشیده‌ام، قطراتی است که از دریایِ بی‌پایانِ تو وام گرفته‌ام.