دیوان شمس - غزلیات

ای که مستی، جامِ شراب را از دست من بگیر؛ چرا که من اکنون چنان غرق در مستیِ عشق هستم که از حلقه‌ی کسانی که به عقلِ ظاهری متکی هستند، رها شده‌ام.

عقلِ ظاهری (هشیاری) و رندی (آزادگی)، دو ضدِ یکدیگرند؛ اما تو ای دوست، فارغ از این تقابل و قضاوت‌ها، با من هم‌رنگ و همراه شو، خواه در مقامِ بالا باشم و خواه در مرتبه‌ی پایین.

هر آنچه در ذهن خود از درگیری و جنگ تصور می‌کنی، من از آن فرسنگ‌ها دورم؛ اما هرآنچه از مهر و محبت به اندیشه می‌آوری، عینِ حقیقتِ وجودِ من است.

از لحظه‌ای که عشقِ تو را در آغوش کشیدم و جنونِ عاشقی‌ات را پذیرفتم، در هنگامِ قهر و جنگ با تو همراه و در زمانِ صلح و آشتی نیز یاور و همدستِ توام.

مرا همچون گیاهی بدان که با هر طعمِ تلخ و شیرینِ روزگار، پخته و آماده می‌شود؛ من آن‌قدر در کوره حوادث پخته شدم تا سرانجام به تو رسیدم و پیوستم.

کشمکش و مقاومت در برابر سرنوشت بیهوده بود، چرا که این‌گونه رفتارها ناشی از ناز و غرورِ عاشقانه نیست؛ اگر خطایی از من سر زد، منِ مست از آن فراتر پریدم و گذشتم.

مستیِ تو و مستی من چون دامن‌هایمان به هم گره خورده است؛ ما همچون دسته و هاون، دو موجودِ جداگانه به نظر می‌رسیم، اما در حقیقت، یک وجودِ واحد هستیم.