دیوان شمس - غزلیات

به سبب آن باده که عطر و بویِ آن مرا آشفته و سرمست کرده است، ای ساقی، مرا دریاب و دستم را بگیر، زیرا به خدا سوگند که حال و روز من هم‌اکنون چنین است.

ای ساقیِ مستِ من، به شکستگی و حالِ خرابِ من بنگر؛ تو که از دستِ من رها شده‌ای و گریخته‌ای، باز هم دریاب که من همچنان منتظر و نیازمندِ آن دستِ یاری‌رسانِ تو هستم.

دامِ تو مرا شکست و من نیز جامِ تو را شکستم؛ در این میانه، هم تو مستی و هم من، و در این کشاکش، هر دو شکستیم و شکسته شدیم (مرزهای میان ما فروریخت).

ای جان و دلِ تمامیِ مستان، سخنم را بپذیر؛ حتی اگر گمان می‌کنی که من محرمِ رازِ تو نیستم، به خدا سوگند که من حقیقتِ وجودم را به سویِ تو آورده‌ام.

آن شرابِ کهن (معرفتِ ازلی) را برایم لبریز کن و نزدِ من بنشین، زیرا چنین لحظه‌ای را که اکنون در آن هستیم، همواره در خواب و خیال جستجو می‌کردم.

ای یار، به جان و سرِ خودت سوگند که وعده‌ی نسیه به من نده و همین حالا بخشش و کرمِ خود را نثارِ ما کن؛ مرا فریب نده و نگو که آن را به فردا موکول می‌کنم.

به خدا سوگند که دست از تو برنمی‌دارم؛ چرا باید رهایت کنم؟ تا کی می‌خواهی لاف بزنی و بگویی که از غوغا و عربده‌جوییِ عشق رها شده‌ای؟

می‌خواهم با بادِ این شراب، آتشی در وجودم بیفروزی (شورِ عشق را شعله‌ور کنی) و می‌خواهم با آبِ وجودِ خودت، مرا مانندِ خاک در برابرِ عظمتت فروتن و ناچیز کنی.