دیوان شمس - غزلیات

در محفلِ آن معشوقِ پرقدرت، با شور و هیاهو نشستم؛ اگر صد جامِ تعلقات و عقل را در هم شکستم، تو آرام باش که من در حالِ مستی و بی‌خودی از عشق هستم.

ای کسی که هر حیات و شورِ معنوی را انکار می‌کنی و با تمسخر و نیشخند با آن برخورد می‌کنی؛ ای که هم اسیرِ هوایِ نفس هستی و هم آن را هدایت می‌کنی، آرام باش که من در حالِ مستی از عشق هستم.

ای عاقل که همچون لنگر سنگین و ایستا هستی، و ای که چهره‌ات همچون آهنگر سیاه و سخت شده است؛ به جمالِ محبوبِ ما بنگر، آرام باش که من در حالِ مستی از عشق هستم.

ای شخصِ کوچک و کوته‌بین، چه چیزی را می‌بینی؟ اگر کمی پیش‌تر بیایی و به عمق برسی، صد رودِ خون (رنج و فداکاری) خواهی دید، آرام باش که من در حالِ مستی از عشق هستم.

ای ساقی، سستی مکن؛ هنوز در وجودِ ما بقایایی از منیّت باقی است؛ جام را پر از شرابِ معرفت کن، آرام باش که من در حالِ مستی از عشق هستم.

آن‌هایی که از این راه ملول و خسته می‌شوند، در این مسیرِ عاشقی نادان و گول هستند؛ آنان افرادی سرد و فضول‌اند، آرام باش که من در حالِ مستی از عشق هستم.

شمس‌الحقِ تبریزی و شرابِ نابِ عشق؛ تا روز قیامت من اسیر و عاشقِ این ساحت هستم، آرام باش که من در حالِ مستی از عشق هستم.