دیوان شمس - غزلیات

اگرچه از خود بی‌خود شده‌ام و دیگر توانی برایم نمانده و در بند عشق تو گرفتار شده‌ام، اما پیوندهای بسیاری را گسسته‌ام؛ آرام باش و هیاهو نکن، چرا که من در این حال سرمست از باده عشق تو هستم.

در جایگاهی که همه‌چیز سرگشته و حیران است، من جانی دارم که حقیقتاً زنده و بیدار است؛ این زنده بودنِ من به دلیل رازی است که تنها تو از آن آگاهی؛ آرام باش که من سرمستم.

ای معشوق من، لحظه‌ای پیش بیا و بیش از این مرا عذاب نده؛ ای دلبرِ خندان و دلربای من، آرام باش و هیاهو مکن، چرا که من در حال سرمستی هستم.

ای ساقی، از باده‌ی جان‌بخشِ حقیقت به من بنوشان و از کوته‌فکرانِ دنیا‌پرست که قدر این شراب را نمی‌دانند، بگذر؛ این جام را پنهانی و دور از چشمِ مراقبان به من برسان، که من سرمستم.

من رند هستم و همچون منی که حقیقتِ راهِ خود را بی‌پرده آشکار می‌کنم و به آیینِ قلاشی (رندی و بی‌اعتنایی به دنیا) پایبندم، چرا باید در پرده پنهان بمانم؟ آرام باش که من سرمستم.

ای باده، من از تو سرمست‌تر و با‌تجربه‌ترم؛ در این جوششِ درونی از تو پیشی گرفته‌ام؛ پس آرام باش که من سرمستم.

من از شرابِ معرفت می‌جوشم و از ریاکارانی که به ظاهر خرقه پارسایی دارند، بیزارم؛ چرا باید چیزی را از یارِ خود پنهان کنم؟ آرام باش که من سرمستم.

از آن لحظه که از خود رها شدم و عشق تو را برگزیدم، چون دیدم که خودِ خویشتن را نابود کرده‌ام (فنا شدم)، پس آرام باش که من سرمستم.

اگرچه به ظاهر ممکن است در تلبیس و فریب‌کاری به نظر برسم و صورتی آراسته و زیبا داشته باشم، اما در باطن، از نورِ دلِ ادریس (پیامبر) بهره‌مندم؛ آرام باش که من سرمستم.

در مذهبِ کسانی که از بندِ مذاهبِ رسمی آزادند، بیگانگیِ خویشان و نزدیکان دیگر معنایی ندارد؛ من با تکیه بر دستِ حق، به بی‌اعتناییِ آنان پاسخ می‌دهم؛ آرام باش که من سرمستم.

ای کسی که صدها فن و نیرنگ بلد هستی، وقتِ پیوستن به مستان گذشته است؛ حوادثِ جدید را رها کن و باده‌ی عشق را در آغوش بگیر؛ آرام باش که من سرمستم.