دیوان شمس - غزلیات

ای عشق! تو چنان خواب و آرامش را از من گرفته‌ای و مرا دگرگون ساخته‌ای که از شدت غم و اندوهِ تو، وجودم در دریایی از خونِ جگر غرق شده است.

در این شب‌های پر از انتظار، هنگامی که در اندیشه‌ی یافتنِ شیرینیِ وصال تو بودم، خوابِ من همچون حبه‌ی قندی در آبِ فکر و خیالِ تو ذوب شد و از میان رفت.

در نبودِ لطف و مهربانیِ وصال تو، همچون هلالِ باریکِ ماه، لاغر و نزار گشته‌ام؛ به قدری که در این گردشِ روزگار و حضورِ ماه، دیگر خواب به چشمان من راه نمی‌یابد.

وقتی شب فرا می‌رسد و تاریکی همه جا را می‌پوشاند، من با وجودِ این همه بیداری و بی‌خوابی، باز به عشق می‌گویم که حتی همان ذره‌ باقی‌مانده‌ی خواب را نیز از من بگیر.

خواب وقتی مرا می‌بیند که تا این حد بیدار و آشفته‌ام، از من هراسان شده و می‌گریزد و جای دیگری می‌نشیند؛ انگار که خواب از من رخت بربسته و به سراغِ شخصِ دیگری می‌رود.

ای دوستان، که یار و یاورِ من بوده‌اید، مرا تنها نگذارید؛ چرا که عشق، خواب و آرامش را از چشمانِ آدمیان ربوده و مرا بی‌تاب کرده است.

ای کسی که عاشق هستی، نزد من بنشین و تا سپیده‌دمِ صادق و روشن با من همراه باش؛ چرا که خواب تا هنگام صبح و سحر، با من میانه ندارد و به سراغم نمی‌آید.