دیوان شمس - غزلیات

در راه عشق او چنان درمانده‌ام که گویی هیچ دست و پایی برای حرکت ندارم؛ با این حال، شب و روز مانند مجنون از شدتِ بی‌قراری و اشتیاق، زنجیرهای اسارتِ خود را با دندان می‌جَوَم.

من در دریایی از خونِ دل غوطه‌ورم و بیم آن دارم که اگر خیالِ محبوب به سراغم بیاید، به خاطرِ بی‌خودی و ازخودبی‌گانگی‌ام، آن خیالِ پاک را با خونِ خود آلوده کنم.

اگرچه مردمانِ جهان تصور می‌کنند که راهِ عشق را می‌شناسند، به خدا سوگند که اگر کسی بخواهد قدم در این مسیرِ حقیقی بگذارد، باید در خونِ خویش غرق شود (باید از جان بگذرد).

من نیز همچون مجنون در سیلابِ عشق لیلی گرفتار شده‌ام و اگر کسی بخواهد نشانه‌ای از این حقیقتِ عاشقانه از من بخواهد، من این مسیر و نشانه‌هایش را به او نشان خواهم داد.

قلبم همچون ستاره‌های شب، پاره‌پاره و پراکنده گشته است؛ به سببِ سحر و افسونِ آن یارِ خودرأی و مستقل، خواب از چشمانِ آواره‌ی من رخت بربسته است.

از شب‌های پر از گریه‌ی من، از لشکرِ پریان بپرس، چرا که در تاریکیِ مطلق، من چنان با عوالمِ غیب درآمیخته‌ام که گویی گام‌های پریان را در کنارِ خود حس می‌کنم.

اگر لحظه‌ای بخواهم بیاسایم، روحِ بی‌قرارم آرام نمی‌گیرد؛ من تنها زمانی به آرامش حقیقی می‌رسم که در لحظه لحظه‌ی زندگی، در بی‌قراریِ مطلق باشم.

اجازه بده تا لباسی از آتش بر تن کنم (همچون خورشید) و در آن آتشِ سوزان، چنان بدرخشم که گویی جهانی را با نور و حرارتِ خویش می‌آرایم.

همان خورشیدی که در آسمان می‌چرخد، از عشقِ او پیوسته در حال سوختن است و هر لحظه شکرگزار است که شایستگیِ این سوز و گداز را یافته است.

مرا رها کن تا همچون ماه در غمِ عشقِ او آب شوم و بگذار تا زمانی که همچون ماه کامل از بین نروم و فانی نشوم، به کمالِ واقعی و رشدِ معنوی نرسم.