دیوان شمس - غزلیات

همچون رعد و برقی که در آسمان می‌خندد و می‌درخشد، من نیز از سرِ شادی، خدا را ستایش می‌کنم و همانندِ سپهری صاف و درخشان، به گردِ ماهِ جمالِ یار می‌چرخم.

زبانِ من در برابرِ منکران و جبارانِ زمانه (فرعون‌صفتان) بند آمده است، درست مانندِ حضرتِ موسی که لکنتِ زبان داشت. من نگرانم که مبادا این نااهلان از حقیقتِ برهان و استدلالِ قلبیِ من آگاه شوند.

اگر به حقیقتِ درونیِ من پی بردید، دست و پای مرا ببندید و مرا اسیر کنید، چرا که در لشکرگاهِ این دنیایِ مادی و در نظرِ شما، من جاسوسِ پادشاهِ جان (خداوند) هستم.

من نه جاسوس هستم و نه در بندِ حفظِ آبرو و نام و ننگ؛ من سرشار از اسرارِ قدسیِ پروردگارم. مرا به حالِ خود رها کن، چرا که در این مستی و بی‌خودی، می‌خواهم حرف‌های بزرگی بزنم که در عقلِ شما نمی‌گنجد.

از باده‌ی معرفت، نسیمی برمی‌خیزد که خود دوباره باد و شوری تازه در جان می‌انگیزد؛ به‌ویژه این شرابِ عشق که مرا چنین آشفته و پریشان‌حال کرده است.

اگر ذره‌ای از عطرِ این شرابِ الهی به مشامِ زاهدانِ دنیا‌پرست برسد، چنان انقلابی در وجودشان رخ می‌دهد که ویرانیِ حاصل از آن را نمی‌توانم توصیف کنم.

نیازی به خودِ شراب نیست؛ اگر نسیمی از نَفَسِ مستانی که از آن نوشیده‌اند به سنگ و مرمر برسد، همان سنگِ سخت نیز جان می‌گیرد و ادعا می‌کند که من سرچشمه‌ی آبِ حیات هستم.

وجودِ من خانه‌ای برای آن مستانِ حقیقت شده است و همگی در آن جمع هستند؛ دلم در حیرت مانده که آیا من یکی از آن‌ها هستم یا اصلاً خودِ آن‌ها هستم.

نمی‌دانم که آیا از جنسِ آن‌ها هستم یا از آن‌ها جدا هستم؛ فقط همین‌قدر می‌دانم که در این حال، غرق در آرامش، شادی و رحمتِ الهی هستم.