دیوان شمس - غزلیات

نمی‌دانم تو خورشیدی یا ستاره زهره یا ماه هستی؛ ای که این‌چنین زیبا و رخشانی، نمی‌دانم از این عاشقِ آواره و مجنون چه می‌خواهی.

در این بارگاه الهی که فراتر از هرگونه توصیف و شکل است، همه چیز سرشار از لطف و اعتدال است؛ من در این حیرت مانده‌ام که این چه دشت و چه باغ و چه مکانی است که من در آن قرار دارم.

در این گستره‌ی آسمانی که کهکشان همچون راهی در آن کشیده شده است، ستارگان همچون نگهبانانِ زیبای دربارِ تو، دورت حلقه زده‌اند؛ نمی‌دانم این چه چادر و بارگاه باشکوهی است.

به خاطر چهره‌ات، جان ما همچون گلزاری پر از بنفشه و نرگس و سوسن شکوفا شده است و از فروغِ چهره‌ات، ماهِ ما روشن گشته است؛ نمی‌دانم این چه نوع همراهی و وصالی است.

وه که چه دریای بی‌کرانی است که ماهی‌های معرفت در اعماق دلِ عاشق شناورند؛ من تا به حال چنین دریای عمیق و چنین ماهی‌های شگفت‌انگیزی ندیده‌ام.

پادشاهانِ این عالم در برابر شکوه تو، افسانه‌ای بیش نیستند و همچون دانه‌ای حقیرند؛ من جز آن پادشاهِ باقی و ابدی، شاهنشاهِ دیگری را به رسمیت نمی‌شناسم.

ای خورشید بی‌کرانی که تمام ذرات هستی در حال سخن گفتن از تو هستند؛ آیا تو نورِ ذاتِ خدایی یا خودِ خدایی؟ نمی‌دانم.

هزاران جانِ مشتاق همچون یعقوب از دوریِ این زیباییِ تو می‌سوزند؛ ای یوسفِ زیبارویان، چرا در این چاهِ دنیا گرفتار شده‌ای؟

خاموش باش، زیرا سخن گفتن همیشه باعث دگرگونی و ناپایداریِ احوال می‌شود؛ لحظه‌ای ذکر «هو» می‌گویی، لحظه‌ای «های» و لحظه‌ای «آه»؛ دیگر نمی‌دانم این چه حالتی است.

من خاموش شدم زیرا از آن شرابِ جادویی که نوشیده‌ام، مست هستم؛ به قدری مستم که دیگر تفاوتِ میانِ بی‌خویشتنی (فنا) و آگاهی را تشخیص نمی‌دهم.