دیوان شمس - غزلیات

اگر مقدار کمی از غمِ خود را به من بدهی، احساسِ اندوه و دلتنگی می‌کنم، اما وقتی سیلابِ غمِ خود را بر من فرو می‌ریزی، آن‌قدر از لطف و بزرگیِ این غم شرمنده و خجل می‌شوم که غمِ خود را فراموش می‌کنم.

غم‌های تو آن‌قدر مرا به خود مشغول کرده که فرصتی برای اندوهگین شدن به خاطر چیزهای دیگر ندارم؛ همچنین، شور و عشقِ تو اجازه نمی‌دهد که من خود را محدود به جسم خاکی و تعلقات مادی بدانم.

تمام هستی و اجزای عالم به واسطه‌ی غمِ عشقِ تو زنده و پویا هستند؛ اما من کسی هستم که از تو غمی خاص می‌طلبم تا در پناهِ آن، از وابستگی به غیر تو رها شوم و به استقلالِ وجودی برسم.

چه درد عجیبی در من می‌آفرینی که خود، درمانِ دردهای دیگرم می‌شود و چه گرد و غباری از جانبِ تو برمی‌خیزد که دیدگانِ من با آن سرمه‌سود می‌شود و بینا می‌گردد.

کجاست آن‌قدر ارزش و کفایت در معشوق که جانِ خود را فدایش کنم؟ و کجاست آن کمالی که بخواهم خود را در آن محصور و پوشیده کنم (مانند پوشیدنِ کسوت عشق)؟

درد و رنجی که تو به من می‌دهی، اجازه نمی‌دهد که هیچ بیماریِ دیگری به سراغم بیاید؛ گنجِ عشقِ تو نیز چنان مرا بی‌نیاز می‌کند که هرگز به فقر و کم‌مایگی دچار نمی‌شوم.

پرتوِ صبحِ حضورِ تو آن‌قدر روشن است که دیگر نیازی به روشن کردنِ هیچ شمعی ندارم؛ آشکار بودنِ تو نیز چنان است که دیگر برای شناختِ تو نیاز به استدلال و دلیل‌تراشی ندارم.

هر فکر و خیالی که به ذهنم خطور کند و مانعِ یادِ تو شود، آن فکر را از بین می‌برم و کشتنِ آن خیال در نزدِ من مباح و درست است.

من تمامِ تصورات و خیالاتِ این جهان و آن جهان را در آتشِ عشقِ تو می‌سوزانم؛ بگذار این خیالات مانند پروانه‌ای در برابرِ شمعِ وجودِ تو (که به زیبایی و درخششِ چگل است) بسوزند.

خاموش باش و کمتر سخن بگو؛ از حالِ درونی‌ات به گفت‌وگویِ ظاهری مپرداز. با این حقیقت و احوالی که من دارم، چرا باید از آن به سویِ مطالبِ دیگر منتقل شوم؟