دیوان شمس - غزلیات

کار همیشگی من دعا کردن است و تا زمانی که قدرت سخن گفتن داشته باشم، به این کار ادامه می‌دهم؛ اما اینکه آیا تو این دعاها را بپذیری یا خیر، من حقی بر گردن تو ندارم و در برابر عظمت تو، ادعایی جایز نیست.

دعاهای من همانند پروانه‌ای که به گرد شمع می‌گردد، به دورِ کانونِ توجه و شنواییِ تو در پرواز است؛ به همین دلیل است که دعاهای من از شدتِ اشتیاق و حرارت، همچون بال‌های پروانه در آتش می‌سوزد و جان‌گداز است.

به کتابخانه آرزوهای من قدم بگذار؛ چرا که برای اینکه تو صدای مرا بشنوی و به دعایم گوش فرادهی، مجموعه‌ای بی‌پایان از نامه‌ها و اوراقِ درخواست‌هایم را آماده کرده‌ام.

چگونه می‌توانم در آسمانِ مادی جای بگیرم در حالی که وجودِ من و این سر، هدیه‌ای از جانب فضل و کرمِ توست؟ دلم شادمان است اما با این حال زمزمه می‌کند که غم و دغدغه‌ی پناه بردن به پروردگارِ سپیده‌دم را در سر دارد.

اگر ذهن و اندیشه من در برابر طوفانِ حوادث و تردیدها مانند شاخه بیدِ مجنون، لرزان است و می‌پیچد، اما ریشه و بنیاد اعتقادات من مانند درختِ سدره (درختی در بهشت)، استوار، سبز و یکپارچه است.